ARCHI Film

Blok Archi Film to zróżnicowany wybór kina dokumentalnego w obszarze takich zagadnień jak architektura współczesna (modernizm, modernizacje, osiedla mieszkaniowe, eksperyment w architekturze) oraz modernistyczne miasta (rozwój, modernizacje, wizje urbanistów).

  • Wstęp na wszystkie filmy w bloku Archi Film Weekendu Architektury jest wolny

Program emisji filmów kina dokumentalnego Archi Film - VII Weekendu Architektury w Gdyni 23-27 sierpnia:

23 sierpnia

  • 18:00-19:00 Archi Film: Pokonaj Przestrzeń, Dania 2011 r. (51 min), Muzeum Miasta Gdyni

24 sierpnia

  • 15:00 Archi Film: Człowiek z otwartą dłonią, Polska, Szwajcaria 1993 r. (55 min), Muzeum Miasta Gdyni

25 sierpnia

  • 15:00-17:30 Archi Film: Uzdrowisko. Architektura Zawodzia Polska, 2017 r. (29 min) oraz Europejski Architekt Bohuslav Fuchs Czechy, 2016 r. (52 min.), Soltan człowiek, który Polski nie zbudował Polska, 1995 r. (47 min), Muzeum Miasta Gdyni.

26 sierpnia

  • 18:15-20:30 Archi Film: Superjednostka, Polska, 2014 r. (20 min), MDM, Polska, Kanada  2011 r. (37 min), Okolska 3, Polska, 2016 r. (37 min), Uzdrowisko. Architektura Zawodzia, Polska, 2017 r. (29 min), Gdyńskie Centrum Filmowe, Sala Kina Goplana

27 sierpnia

  • 12:30-13:40 Archi Film: Duch Piramidy, Dania 2012 r. (1h 05 min.), Gdyńskie Centrum Filmowe, Sala Kina Warszawa

 

Opisy filmów

 

 

Pokonaj przestrzeń

  • Produkcja: Dania
  • Rok produkcji: 2010 r. (51 min)
  • Reżyser: Kaspar Astrup Schröder

Bohaterami są kobiety i mężczyźni z różnych stron świata: z Danii, Chin, Japonii i USA. Łączy ich jedno: pasja do parkouru i free runningu. Parkour to sztuka szybkiego przemieszczania się w przestrzeni miejskiej i pokonywania przeszkód przy użyciu własnego ciała. Wywodzący się z niego free running wykorzystuje dodatkowo efektowne elementy akrobatyczne, salta oraz skoki.

Free runnerzy redefiniują znaczenie przestrzeni miejskiej. Wysoko ponad głowami przechodniów przeskakują z dachu na dach. Place budowy postrzegają jak tory przeszkód, a blokowiska - jak labirynty. Są dorośli, ale mimo to miasto to dla nich wielki plac zabaw: miejsce nieskrępowanego ruchu i kreatywności. Jeden z bohaterów zauważa: „przestajesz się bawić nie dlatego, że stajesz się dorosły, ale stajesz się dorosły właśnie dlatego, że przestajesz się bawić.” (opis dystrybutora filmu). 

 

 

Człowiek z otwartą dłonią

  • Produkcja: Polska, Szwajcaria
  • Rok produkcji: 1993 r. (55 min)
  • Reżyser: Grzegorz W. Tomczak
  • Operator: Dariusz Kuc, Jacek Bławut, Andrzej Wyrozębski, Andrzej Musiał

Film w reżyserii Grzegorza W. Tomczaka był realizowany w ramach projektów edukacyjnych Wytwórni Filmów Oświatowych w Łodzi. Zdjęcia do filmu o najsłynniejszym na świecie architekcie modernizmu Le Corbusier  były realizowane w Szwajcarii, Francji, Indii  (Czandigarh) na taśmie 35 mm przez czterech operatorów, w tym Jacka Bławuta. Do montażu wykorzystano także fragmenty zdjęć archiwalnych z udziałem wybitnego architekta.

Dzięki procesowi digitalizacji film został przeniesiony i zapisany w wysokiej rozdzielczości na nośnik cyfrowy. Premiera wersji zdigitalizowanej będzie miała miejsce w czasie VII Weekendu Architektury w Gdyni 24 sierpnia w Muzeum Miasta Gdyni.

Uzdrowisko. Architektura Zawodzia

  • Produkcja: Polska
  • Producent: Mateusz Bielesz, Jan Sztefek / Gromada Górali na Śląsku Cieszyńskim
  • Producent wykonawczy: Kamil Śliwka www.vimeo.com/kamilsliwka
  • Rok produkcji: 2017 r. (29 min.)
  • Reżyser:  Ewa Trzcionka
  • Operator: Roman Kałuża-Wierzchosławski, Kamil Śliwka

Dla jednych arogancki akt w pejzażu, dla innych ikoniczne dzieło światowej architektury. Kompozycję ustrońskiej dzielnicy Zawodzie stworzył duet znamienitych śląskich architektów – Henryk Buszko oraz Aleksander Franta. Film to piękna wizualnie polemika na temat własności krajobrazu oraz odpowiedzialności za dziedzictwo jako dobro wspólne.

Czy twór człowieka, jakim jest architektura, może w zgodzie koegzystować z otaczającą ją naturą? Czy wszystko co wybudowano w okresie PRL-u musi oznaczać coś gorszego, kojarzonego tylko z odcieniami szarości? Film „Uzdrowisko. Architektura Zawodzia” stara się odpowiedzieć na te pytania, opierając się na przykładzie dzielnicy leczniczo-rehabilitacyjnej w Ustroniu.

W tym roku obchodzimy 50-lecie rozpoczęcia budowy jednej z największych inwestycji służby zdrowia w PRL-u: dzielnicy leczniczo-rehabilitacyjnej Zawodzie. Jest to przykład najlepszej powojennej architektury w Polsce, ale także poza jej granicami. Ustrońskie „piramidy”, wraz z budynkiem sanatorium, przykuwają uwagę, będąc najbardziej reprezentatywnymi obiektami w mieście. Powstanie kompleksu nie byłoby możliwe, gdyby nie uwarunkowania historyczne, krajobrazowe i klimatyczne uzdrowiska Ustroń.

Największy rozwój Ustronia przypadł na drugą połowę XX wieku. W latach 60-tych Wojewódzka Rada Narodowa w Katowicach, z jej przewodniczącym Jerzym Ziętkiem na czele, zatwierdziła plan budowy dzielnicy Zawodzie. Do realizacji ogromnego projektu zostali zaproszeni znani już na Śląsku architekci – Henryk Buszko i Aleksander Franta. Zgodnie z ich wizją na zboczu Równicy ma powstać sanatorium oraz domy wczasowo-lecznicze, które ubierają w formę stożków.

Kompleks Zawodzie jest symbolem Ustronia. Przez długi czas architektura „piramidy” widniała w dawnym herbie miasta. M. In. Ten fakt sprawił, że Zawodzie spełnia funkcję budującą tożsamość regionalną i świadomość historyczną mieszkańców uzdrowiska.

Film dokumentalny „Uzdrowisko. Architektura Zawodzia”, zobrazuje niezwykłą wizję architektoniczno- urbanistyczną twórców kompleksu. Efekt ich pomysły zachwyca bowiem odmiennością i formą. Poprzez wywiady z twórcami tej inwestycji, a także osobami, które czują związek z tą architekturą, chcemy przedstawić dzielnice Zawodzie w kontekście jej obecności w przyrodzie, górskim krajobrazie.

Reżyserem filmu jest Ewa Trzcionka, redaktor naczelna Design Alive – portalu i magazynu o projektowaniu, trendach, wnętrzach i architekturze. Prezes zarządu spółki Presso media+design. Organizator oraz członek kapituły konkursu Design Alive Awards, prestiżowej nagrody dla architektów oraz projektantów. Osoba o ogromnej charyzmie, wiedzy i doświadczeniu w zagadnieniach związanych z projektowaniem i architekturą.

W filmie udział biorą:

  • dr inż. Aleksander Franta - architekt, współautor kompleksu Zawodzie
  • inż. Jerzy Dzierżewicz - głowny inspektor nadzoru budowlanego
  • prof. dr hab. Irma Kozina - historyk sztuki
  • Przemo Łukasik - architekt, Medusa Group
  • Robert Konieczny - architekt, KWK Promes
  • Piotr Mazik - historyk sztuki, przewodnik wysokogórski, Fundacja Zakopiańczycy w Poszukiwaniu Tożsamości
  • Wiktor Naturski - Prezes Stowarzyszenia Edukatorów Leśnych

Jerzy Sołtan - Człowiek, który Polski nie zbudował

  • Produkcja: Polska
  • Producent/reżyseria: Marcin Giżycki,  Sławomir Grünberg
  • Rok produkcji: 1995, (46'57'')

Film prezentuje sylwetkę Jerzego Sołtana, wybitnego architekta związanego z warszawską Akademią Sztuk Pięknych i Uniwersytetem Harvarda. Opowiada m.in. o czteroletniej pracy Sołtana w paryskiej pracowni Le Corbusiera, o działalności Zakładów Artystyczno-Badawczych ASP oraz o objętym po Walterze Gropiusie stanowisku dziekana Wydziału Architektury Uniwersytetu Harvarda. Sołtan wyjaśnia znaczenie Modulora – systemu proporcji, który rysował pod okiem Le Corbusiera – i opowiada o charakterystycznym dla corbusierowskiego modernizmu poszukiwaniu odniesień do prapoczątków architektury. Film prezentuje realizacje architektoniczne Sołtana w Polsce i za granicą, pokazując ich zły stan zachowania i stawiając pytanie o powody częstego wycofywania się z realizacji jego projektów w okresie PRL. O swojej współpracy z Sołtanem opowiadają m.in. Jerzy Staniszkis, Zbigniew Ihnatowicz i Oskar Hansen. Zapis spotkania w amerykańskim domu architekta pokazuje, w jaki sposób film może stać się narzędziem pracy historyka, rekonstruującego fakty na podstawie ustnych relacji (oral history).

o wydarzeniu
ARCHI Prelekcje
Archi SPACERY - architektura/modernizm/design
ARCHI Foto Dzień
ARCHI Wystawy WA_2017
ARCHI Film
ARCHI Zabawa - ARCHI Edukacja
Archi Mebel - warsztaty dla projektantów

 

 

 

 

 

Europejski Architekt Bohuslav Fuchs

  • Produkcja: Republika Czeska
  • Producent: Czeska Telewizja
  • Rok produkcji: 2015
  • Reżyser: Pavel Jirasek

Dokumentalny film biograficzny "Europejski Architekt Bohuslav Fuchs" w reżyserii Pavla Jiraska jest poświęcony postaci znakomitego czeskiego architekta okresu modernizmu - Bohuslava Fuchsa.  Znakomita część projektów Fuchsa powstała w Brnie, gdzie osiedlił się w 1923 r., tam założył własne biuro architektoniczne oraz pełnił funkcję architekta miejskiego (1925-1929). Momentem przełomowym w twórczości architektonicznej Fuchsa był rok 1925, kiedy to nastąpił gwałtowny zwrot w kierunku funkcjonalizmu wyzwolonego z tradycyjnych zasad formalnych. Architekt przejawiał wyraźne skłonności do nurtów ekspresjonizmu, co można zaobserwować w wielu jego budynkach. Budynki zaprojektowane i zrealizowane w Brnie przez architekta, stanowią do dzisiaj ważny element wizerunku miasta. Film prezentuje najsłynniejsze realizacje architekta w Brnie, w tym Hotel Avion oraz kawiarnię Zeman Cafe. Przekrój twórczości Bohuslava Fuchsa został pokazany w filmie na tle innych, słynnych modernistycznych budynków architektonicznych, w tym także z wykorzystaniem cyfrowych wizualizacji 3D.

Film Europejski Architekt Bohuslav Fuchs zostanie pokazany w czasie VII Weekendu Architektury w Gdyni dzięki współpracy organizatorów z Czeskim Centrum.

MDM

  • Produkcja: Kanada, Polska
  • Reżyseria: Eric Bednarski
  • Rok produkcji: 2005, 37 minut

Kanadyjski reżyser filmów dokumentalnych, Eric Bednarski, urodził sie w Halifaxie w Kanadzie. Studiował historię na uniwersytecie w Toronto i skończył studia filmowe w Danii. Interesuje się od początku polskimi tematami. Pierwsze jego filmy dają pogląd młodego historyka kanadyjskiego na polską rzeczywistość i historię.

Film „MDM” zgłębia wzajemne związki zachodzące miedzy ideologią a architekturą na przykładzie dziejów jednej z warszawskich dzielnic. Marszałkowska Dzielnica Mieszkaniowa była sztandarowym i jednym z pierwszych rozwiązań urbanistycznych polskiego socrealizmu lat pięćdziesiątych. MDM, który wyrósł na gruzach miasta niemal kompletnie zniszczonego w drugiej wojnie światowej, był w swoim monumentalnym zamyśle modelowym rozwiązaniem socjalistycznego planowania i pokazowym osiągnięciem architektonicznym nowego socjalistycznego rządu narzuconego Polsce przez Związek Radziecki. Występujący w filmie architekci, urbaniści i historycy kultury przywołują kontrowersje sprzed lat, jakie narastały wokół planów koncepcyjnych i budowy MDM-u. Dyskutują też o tym, jak z upływem czasu zmieniały się konotacje związane z MDM-em oraz jakie jest jego miejsce w dzisiejszej Warszawie.

Większość ludzi w Europie Zachodniej czy Ameryce Północnej ma nikłe pojęcie o warszawskiej architekturze i jej historii, a już szczególnie o okresie rekonstrukcji miasta z niemal całkowitych zniszczeń wojennych. Urodzony w Kanadzie producent i reżyser filmu Eric Bednarski opisuje w swoim dokumencie tylko jeden rozdział z dziejów tej odbudowy, rozpoczynający się w szczytowym okresie ery stalinowskiej i czasem nazywany „drugą śmiercią miasta”.

Bednarski, odwiedzając Warszawę, przechodził wielokrotnie obok budynków MDM-u i przekonał się jak diametralnie odmienne reakcje wywołują one wśród dzisiejszych mieszkańców miasta. W miarę zagłębiania się w powojenne losy okolic tego odcinka Marszałkowskiej reżyserowi coraz wyraźniej rysowała się wizja dokumentu. Jak ta okolica wyglądała przed wojną? Ile tak naprawdę było tu zniszczeń wojennych? Kto zadecydował o przekształceniu tego terenu w socrealistyczny pejzaż? Jak oni to wszystko zrobili? To tylko część z pytań, które stawiał sobie Bednarski. Poszukiwania materiałów dokumentalnych odbywały się głównie w archiwach polskich. Bednarski konsultował się także z londyńskim historykiem i varsavianistą Davidem Crowleyem, wykładającym obecnie w Royal College of Art. Szczególnie interesujące materiały zebrał podczas rozmów z Xymeną Zaniewską, jedną z ostatnich żyjących projektantów MDM-u oraz z synem Zbigniewa Stępińskiego, głównego architekta projektu. Bednarski zebrał w Polsce bogaty materiał archiwalny do swojego dokumentu, między innymi oryginalne materiały filmowe, muzykę i zdjęcia.

(oficjalne materiały dystrybucyjne filmu Erica Bednarskiego)

Superjednostka/Super Unit

  • Produkcja: Polska
  • Producent: Wajda Studio - Wajda School w Warszawie
  • Reżyseria: Teresa Czepiec
  • Rok produkcji: 2014, 20 minut

Superjednostka to ogromny blok mieszkalny zaprojektowany zgodnie z ideą Le Corbusiera  jako "maszyna do mieszkania".  Na 15 kondygnacjach budynku może mieszkać nawet 3 tysiące ludzi. Winda zatrzymuje się co 3. piętro więc mieszkańcy, żeby dojść do swoich mieszkań, muszą pokonać prawdziwy labirynt korytarzy i schodów. Głównymi bohaterami filmu dokumentalnego są  ludzie zamieszkujący wnętrze Superjednostki i przeżywający w niej ważne chwile swojego życia. Tu pulsują ich emocje, rodzą się oczekiwania i spełniają się - lub nie spełniają - ich pragnienia.  762 drzwi do mieszkań i 762 historie. My otwieramy tylko kilka z nich.

(opis dystrybutora filmu)

Okolska 3

  • Produkcja: Polska
  • Reżyseria:  Józef Dutkiewicz
  • Rok produkcji: 2016 r. 36 min

Dokumentalny film o losach Mokotowskiej kamienicy. Zaprojektowanej w 1938 roku przez dwóch architektów Lacherta i Szanajcę. Film powstał z inicjatywy mieszkańców, w tym Józefa Dutkiewicza, który był zarówno jego głównym pomysłodawcą, scenarzystą oraz reżyserem. Wiele ujęć pokazuje także krótką historię rodziny Pana Dutkiewicza od momentu wprowadzenia się do modernistycznej kamienicy pod adresem Okolska 3.

Duch piramidy

  • Produkcja: Dania
  • Rok produkcji: 2012 (1 h. 5 min)
  • Reżyser:  Andreas Koefoed

Film w reżyserii Andreasa Koefoeda opowiada o leżącym na wyspie Svalbard, opuszczonym osiedlu górniczym Piramida, które jednocześnie zadziwia i fascynuje. Mieszkali tam rosyjscy górnicy, choć wyspa należy do Norwegii. Pozostałości osiedla przypominają scenografie do filmów futurystycznych o świecie po III wojnie światowej. Choć ludzi tam już nie ma, to minimalistyczne betonowe budynki mieszkalne stoją nadal, niczym świadkowie przeszłego życia. Stają się one również fascynacją zespołu Efterklang.

Spotkany przypadkiem przez muzyków narrator filmu, były mieszkaniec Piramidy o imieniu Aleksander, zabiera nas w podróż do minionej ery, czyli do czasów, kiedy osiedle kwitło. Rosyjscy górnicy wraz z rodzinami żyli tu na wysokim poziomie, nieosiągalnym wówczas dla górników w Rosji. Słyszymy o przyjemnościach życia towarzyskiego w tej unikalnej społecznej utopii. Zebrane przez Efterklang dźwięki w trakcie filmu zaczynają nabierać kształtów muzyki i stają się ciekawym tłem dla opowieści o wzlotach i upadkach Piramidy. Ciekawa, choć melancholijna historia tego zapomnianego miejsca okazuje się magiczna i pozostawia widza pod wrażeniem, które zostaje w nim na długo.