dr inż. arch. Wojciech Niebrzydowski

Wojciech Niebrzydowski

- dr inż. arch. – adiunkt na Wydziale Architektury Politechniki Białostockiej. Zajmuje się teorią i historią architektury ubiegłego stulecia oraz architekturą mieszkaniową i ergonomią. Autor i współautor ponad pięćdziesięciu publikacji naukowych, w tym wydanej w 2008 roku monografii „Beton i żelbet a formy architektoniczne XX wieku”. Od kilku lat prowadzi badania nad brutalizmem w architekturze.

W czasie IV Weekendu Architektury w Gdyni, dr inż. arch. Wojciech Niebrzydowski, wspólnie z dr inż. arch. Piotrem Łozińskim, przeprowadzi 30 sierpnia prelekcje poświęconą dwóm modernistycznym osiedlom mieszkaniowym Berlina (Archi Prelekcje sobotnie - 16:30-20:00, Muzeum Marynarki Wojennej, ul. Zawiszy Czarnego 1B). 

Dr arch. inż, Wojciech Niebrzydowski jest także kuratorem jednej z wystaw w czasie IV Weekendu Architektury w Gdyni pt. Architektura masywnej plastyczności".

 

dr hab. arch. inż. Kazimierz Butelski
prof. dr hab. arch. inż. Jolanta Maria Sołtysik
dr inż. arch. Anna Orchowska-Smolińska
Grzegorz Mika
Radosław Gajda
dr Marcin Szerle
Agnieszka Rumińska
dr inż. arch. Wojciech Niebrzydowski
Maria Cieszewska - Wong
Grzegorz Rytel
Ewa P. Porębska
Piotr Sarzyński

Dwa modernistyczne osiedla mieszkaniowe w Berlinie – Britz kontra Hansaviertel

  • Wielki zespół mieszkaniowy Britz, zwany też Osiedlem Podkową, powstał w latach 1925-1933 w Berlinie. Jego projektanci, z Bruno Tautem i Martinem Wagnerem na czele, wprowadzili w nim wiele rozwiązań, które należy uznać za nowatorskie. Specyficzny układ urbanistyczny z dużym udziałem terenów zieleni, oryginalne rozwiązania dotyczące kształtowania form budynków, wyrazista kolorystyka i przejrzyste rzuty mieszkań sprawiły, że Hufeisensiedlung jest jednym z najbardziej awangardowych zespołów mieszkaniowych okresu międzywojennego na świecie. Jednocześnie jest to osiedle, które do dnia dzisiejszego pełni swoją rolę i wciąż stanowi doskonałe miejsce zamieszkania.
  • Berlińska dzielnica Hansaviertel określona w momencie powstania jako “Stadt von Morgen” (“Miasto Przyszłości”) stanowi swoisty manifest urbanistyczny i architektoniczny powojennego modernizmu. Zabudowa zaprojektowana przez wybitnych architektów niemieckich i zagranicznych ukazuje tendencje dominujące w architekturze mieszkaniowej lat 1950-tych. Budynki Egona Eiermanna, Pierra Vago, Alvara Aalto, Oscara Niemeyera czy Waltera Gropiusa charakteryzują się oryginalnymi układami funkcjonalno-przestrzennymi i formami symbolizującymi nowoczesność. Modernistyczna idea budynków mieszkalnych stojących pośród bujnej zieleni jest tu szczególnie dostrzegalna.